Personenrijtuig C4i DRG
Met de sneltreinstellen van type 39 wilde de Reichsbahn (Duitse Staatsspoorwegen) eindelijk het tijdperk van hogesnelheidstreinen inluiden en de snelheid van passagierstreinen verhogen. Om dit te bereiken, moesten de factoren die lucht turbulentie veroorzaakten in eerdere rijtuigontwerpen worden verminderd. Net als bij de rijtuigen van type 35 werd bij de type 39 veelvuldig gebruikgemaakt van lastechnologie. De belangrijkste focus van de ontwerpers lag echter op het creëren van een zo glad mogelijke buitenkant. Met name de gebieden onder het frame en rond de draaistellen hadden voorheen aanzienlijke luchtweerstand gegenereerd, dus het was logisch om deze delen te bekleden met zijpanelen. Zo ontstond de kenmerkende ‘rok’. Het ontwerp bevatte ook andere geavanceerde details voor die tijd. Zo waren de toegangsdeuren aan de buitenkant geplaatst. Een ingenieus vouwmechanisme zorgde ervoor dat de deuren samen met de zijpanelen opengingen, ondanks dat het draaipunt zich laag in het rijtuig bevond. Bovendien lagen de zijraamkozijnen gelijk met het buitenpaneel. Om de benodigde raamuitsparing te creëren, werden de rijtuigen onder de dorpel met ongeveer 40 mm verbreed. De Duitse Reichsbahn was van plan meer dan 1000 rijtuigen in verschillende configuraties aan te schaffen. Door de oorlog werden er echter tussen 1939 en 1940 slechts 543 productievoertuigen geleverd, bestaande uit 103 AB4ü-38, 310 C4ü-38, 65 ABC4ü-39 en 65 BC4ü-39 modellen. Parallel aan de ontwikkeling van de passagiersrijtuigen gaf Mitropa de spoorwegrijtuigindustrie de opdracht om het ontwerp van de WR4ü-35 te herzien. In tegenstelling tot de passagiersrijtuigen resulteerde dit echter niet in een volledig nieuw ontwerp. In plaats daarvan werden de naar buiten gerichte instapdeuren aangepast en werd de framebekleding toegevoegd. De naar binnen gerichte ramen en de verschillende raamhoogtes bleven behouden. Door de late levering werden de rijtuigen pas in de oorlog, toen de sneltreindiensten werden opgeschort, weer vrij weinig gebruikt. Veel rijtuigen werden daarom opgeslagen in zogenaamd veilige stations om ze te beschermen tegen vernietiging. Dat dit niet altijd succesvol was, blijkt uit de vele rijtuigen die als oorlogsverlies werden afgeschreven. De voertuigen die de oorlog onbeschadigd overleefden, bleven grotendeels in West-Duitsland. Afgezien van enkele inbeslagnames door de bezettingsmachten, renoveerde de Duitse Federale Spoorwegen (DB) de meeste rijtuigen voor haar nieuw opgezette F-treinnetwerk. Destijds waren deze rijtuigen met zijwanden de modernste en meest comfortabele passagiersrijtuigen op de Duitse spoorwegen. Met de toenemende levering van de nieuwe 26,4 meter lange rijtuigen vanaf de tweede helft van de jaren vijftig, gebruikte de DB deze rijtuigen steeds vaker in reguliere sneltreinen. Pas halverwege de jaren zeventig werden de laatste rijtuigen met zijwanden definitief uit het rollend materieel van de DB gehaald en naar reservedepots voor militair en troepentransport overgebracht. De rijtuigen die bij de Deutsche Reichsbahn Ost (DR Ost) bleven, werden begin jaren zestig opgenomen in moderniseringsprogramma’s van de DR Ost en omgebouwd tot zogenaamde moderniseringsrijtuigen. Daarnaast zijn er nog enkele voertuigen in bezit van de ÖBB (Oostenrijkse Federale Spoorwegen) en de SNCF (Franse Nationale Spoorwegen).
– Lengte over buffers: 244 mm
– Interieur: ingebouwd
– binnenverlichting: voorbereid voor BRAWA-Best.-Nr. 2212
– Kortkoppeling-kinematica: ingebouwd
