Lokaal transportvoertuig Bnrzb728 “Frankfurt/Hoofd Luchthaven” DB
Met de ombouwprogramma’s voor 3yg- en 4yg-rijtuigen kon de Duitse Bundesbahn (Bundesbahn) vanaf het midden van de jaren vijftig voor het eerst het oorlogstekort aan rijtuigen opvangen. De nieuwe bouwprogramma’s waren aanvankelijk echter beperkt tot de ontwikkeling van rijtuigen voor intercity- en sneltreinen. Pas nadat deze waren voltooid, had de Bundesbahn de capaciteit om nieuwe rijtuigen voor het lokale personenvervoer (n-rijtuigen) te ontwikkelen. De gestaag toenemende vraag en het feit dat met name de 3yg-rijtuigen waren ontworpen voor een korte levensduur, leidden in 1958 tot de eerste prototypes van de nieuwe n-rijtuigen. Op basis van de bevindingen van de eerdere nieuwe ontwikkelingen en de prototypes werden drie basistypen gecreëerd: een met vijf eersteklascompartimenten in het midden van het rijtuig en twee open tweedeklascompartimenten (AB4nb), een met drie open tweedeklascompartimenten (B4nb) en een met twee open tweedeklascompartimenten en een bagageruimte met een bestuurderscabine (BD4nf). Hoewel er bij de prototypes geëxperimenteerd was met zijpanelen van aluminium, standaardstaal en zelfs gegolfde zijwanden, werd uiteindelijk gekozen voor roestvrijstalen (V2A) bekleding voor de serieproductie. Omdat dit materiaal de noodzaak voor verf als corrosiebescherming wegnam, kregen de n-wagons een zogenaamd pauwenoogpatroon van geborstelde afwerking onder de ramen. Dit geborstelde patroon, in combinatie met het zilverkleurige oppervlak van de V2A, leverde de n-wagons al snel de kenmerkende bijnaam “Silberlinge” (Zilveren) op. Op enkele uitzonderingen na waren de n-wagons uitgerust met lichtgewicht Minden-Deutz draaistellen met blokremmen (MD42), die in latere series werden vervangen door schijfremmen (MD43). Om een snelle passagierswisseling mogelijk te maken, werden de gebruikelijke eindingangen weggelaten en vervangen door dubbele ingangen met draaideuren op ongeveer een derde van de lengte van de wagon. Het basisontwerp van de n-type rijtuigen bleek zo succesvol dat er tussen 1960 en 1980 in totaal zo’n 5.000 rijtuigen werden gebouwd door verschillende rijtuigfabrikanten en de reparatiewerkplaatsen in Karlsruhe en Hannover. Aanvankelijk was de ruimte in de zeer krappe bestuurderscabines van de BD4nf-rijtuigen verre van ideaal, wat al snel leidde tot de bijnaam “konijnenhok” onder de machinisten en ontevredenheid en bezorgdheid over de veiligheid. Als gevolg hiervan herontwierp de reparatiewerkplaats in Karlsruhe de bestuurderscabine, wat in 1972 resulteerde in een stuurstandrijtuig met een volledig functionele cabine en zonder verbindingsgang naar het volgende rijtuig. Deze veranderingen onderscheiden de cabine in Karlsruhe-stijl aanzienlijk van het eerdere “konijnenhok” met de verbindingsgang aan het einde. Vanaf het midden van de jaren tachtig begon de Duitse Bundesbahn (Duitse Spoorwegen) met de modernisering van de rijtuigen, waarvan sommige al meer dan 20 jaar oud waren. Na diverse ontwerpstudies combineerde de werkplaats in Hannover de voordelen van de afzonderlijke programma’s in het nieuwe “Hannover-design”. Nieuwe kenmerken waren onder andere een mintgroene kleurstelling en nieuwe schuiframen met kunststof kozijnen. Dit design, dat ook door PFA Weiden en OFV Verona met andere interieurkleuren werd gebruikt, is vandaag de dag nog steeds terug te vinden in de n-rijtuigen, die nu in de huidige huisstijl van DB AG zijn geschilderd. Verdere aanpassingen betroffen wederom de stuurstandrijtuigen. De twee eerder gepresenteerde types konden alleen worden aangepast voor diesel- of elektrische tractie door het bedieningspaneel te wijzigen. Daarom werd in de onderhoudswerkplaats in Wittenberge een nieuwe bestuurderscabine ontworpen, gebaseerd op de standaard DB-cabine van de BR 111-serie, om een flexibeler gebruik van de stuurstandrijtuigen mogelijk te maken. Talrijke oudere “konijnenhokken” en “Karlsruhe-koppen” werden vervolgens omgebouwd tot “Wittenberg-koppen”. Om aan de vraag naar meer duw-trektreinen te voldoen, nam DB AG ook standaard 2e-klasse rijtuigen op in het ombouwprogramma.
– Lengte over buffers: 303 mm
– Interieur: ingebouwd
– binnenverlichting: voorbereid voor BRAWA-Best.-Nr. 2212
– Kortkoppeling-kinematica: ingebouwd
