De oorspronkelijke BMD-1 werd in de jaren 1960 ontworpen en in de vroege jaren 1970 in gebruik genomen. Zijn grootste onderscheidende kenmerk was dat hij volledig amfibisch en luchtvervoerbaar was, en zelfs met parachutes gedropt kon worden. Dit gaf de Sovjet-luchtlandingseenheden een ongekende mate van mobiliteit en vuurkracht direct na landing.
De BMD-1P werd geïntroduceerd in de late jaren 1970 als een verbeterde variant. De belangrijkste wijziging was de vervanging van het oude Malyutka (AT-3 Sagger) antitankraketsysteem door het meer geavanceerde 9P135M lanceersysteem, dat compatibel was met de 9M113 Konkurs (AT-5 Spandrel) raket.
